Veelgestelde vragen

De Stichting heeft de beschikking over een groot netwerk van deskundige mensen, werkend onder andere in de geestelijke en maatschappelijke zorg en het bedrijfsleven. Tevens wordt gebruik gemaakt van informatie beschikbaar gesteld uit openbare bronnen. Als ervaringsdeskundige beschikt de oprichter en voorzitter over veel kennis en ervaring.

Nee, de Stichting heeft geen leden. Voor realisatie van haar doelstellingen maakt de Stichting gebruikt van vrijwilligers.

De Statutaire vestigingsplaats is Ede, in de provincie Gelderland.

De Stichting verkrijgt inkomsten uit donaties en subsidies. De Stichting Zelfacceptatie ontvangt geen structurele overheidssubsidie en is daardoor afhankelijk van particuliere- en bedrijfsgiften. Een gift aan de Stichting Zelfacceptatie, groot of klein zal bijdragen tot het realiseren van de doelstellingen van de Stichting Zelfacceptatie.

De Stichting Zelfacceptatie is per 1 januari 2008 door de belastingdienst aangemerkt als Algemeen Nut Beogende Instelling (ANBI). Dit houdt in dat giften aan de Stichting Zelfacceptatie aftrekbaar zijn van de inkomsten- of vennootschapsbelasting.

Beantwoording hierin vraagt enige zorgvuldigheid en nuance. Aanvullend hieraan toegevoegd dat het een ieder natuurlijk vrij staat om hiervan al dan niet gebruik van te maken. De Stichting Zelfacceptatie onderkent dat in bepaalde situaties plastische chirurgie een gewenste en positieve toegevoegde waarde kan zijn. Voor een juiste beoordeling van een situatie is het o.a. van belang te weten welke motivatie en beweegredenen ten grondslag liggen in de besluitvorming. Streven, voor het moment, naar een “ideaalbeeld” om hiermee te kunnen voldoen aan een vastgestelde maatschappelijke verwachting/norm is geen juist uitgangspunt. Tekortkomingen zullen er altijd zijn en blijven, het kan immers altijd “beter”, “anders”of “mooier”. Door alleen gebruik te maken van plastische chirurgie zal een acceptatie proces van de eigen tekortkomingen nimmer worden vergroot. Het accepteren van de “minder” goede eigenschappen en/of kenmerken vormt de basis om hiermee te leren omgaan, het zelfvertrouwen wordt hiermee vergroot. Hiermee wordt structureel een stevig fundament gelegd om goed te kunnen functioneren.
Met verwijzing naar het schrijven van het ministerie van Volksgezondheid: Cosmetische ingrepen (zowel operatief als niet-operatief zoals bijvoorbeeld injecties met fillers) kunnen leiden tot flinke schade. Door slechte en onveilige producten, onbekwame behandelaren en de risico’s die er altijd zijn bij een ingreep.

Nee, de stichting geeft zelf geen trainingen en/of therapieën. De Stichting fungeert als front- office, een digitale wegwijzer die informatie verstrekt over zelfacceptatie en de verschillende mogelijkheden die er zijn om te komen tot volledige zelfacceptatie. Aanvullend vermeld de website stichtingen, verenigingen en/of bedrijven die een positieve bijdrage leveren aan het bevorderen van zelfacceptatie.

Nee, zonder zelfacceptatie zal een mens geen volledige zelfontplooiing realiseren. Met verwijzing naar de vraag hierboven en de rol die zelfacceptatie heeft in het effectief functioneren van het individu in de zin van zelfrealisatie en tevens benadert vanuit de behoeftepiramide (5 niveau’s) van A. Maslow, doorloopt elk mens in zijn leven een bepaalde behoefteopbouw. Volgens A. Maslow, Amerikaans klinisch psycholoog, is zelfontplooiing hierbij het vijfde en laatste niveau. Volgens deze theorie streeft de mens pas naar bevrediging van de behoeften die hoger in de hiërarchie geplaatst zijn nadat de lager geplaatste behoeften bevredigd zijn. Wanneer in de behoefteopbouw een trap ontbreekt of wegvalt zal het individu opnieuw aan deze behoefte moeten voldoen alvorens verder te kunnen stijgen. Daar veel mensen vast zitten op het niveau van de veiligheidsbehoeften, waardoor ze onzeker zijn en veel last hebben van angsten, is het belangrijk dat gewerkt wordt aan het verstevigen van het basisvertrouwen. Het hebben van zelfacceptatie is daarbij van fundamenteel belang. Zelfacceptatie, basis voor een mens om te functioneren en voor een goed gevoel.

Pestgedrag en discriminatie nemen in onze maatschappij, zoals bekend, steeds ernstiger vormen aan en richten hiermee “onherstelbare” persoonlijke schade toe. Het gevolg; grote psychische problemen en heftige gevoelens van minderwaardigheid bij vele mensen die uiteindelijk leiden tot het vaker plegen van zelfmoord. Pesten en discriminatie zijn gericht op tekortkomingen van “minder goede” kenmerken en eigenschappen. Het vindt zijn oorsprong in de drang om ten koste van anderen jezelf te profileren. Wie tevreden is met zichzelf en hierdoor lekker in zijn vel zit, heeft geen behoefte om anderen te pesten of te discrimineren voor zelfprofilering. Bij acceptatie van zijn of haar minder goede eigenschappen, zal de impact dat pesten en discrimineren heeft op deze persoon ook minder groot zijn.

Wie zelfacceptatie heeft, is tevreden met zichzelf. De persoon is hiermee weerbaarder voor alles wat anderen van ze vinden of zeggen. Gevoelens van minderwaardigheid zijn hierdoor beperkt aanwezig en hebben nauwelijks vat op de persoon.

Een individualistische maatschappij waarin “moet” worden voldaan aan een ideaal beeld die zich richt op uiterlijke kenmerken. Dan wil je niet tekort schieten maar voldoen aan de gestelde verwachtingen. Daarbij is het belangrijk wat anderen van je vinden en denken. We willen erbij horen en niet worden afgewezen.

Faalangst, angst om te falen. Het tekort schieten of om aan bepaalde gestelde verwachtingen van jezelf of anderen niet te kunnen voldoen. Voorbeelden zijn: angst om te falen bij sportieve prestaties , cognitieve prestaties (huiswerk , proefwerk, rijexamen, of een eindexamen) of sociale activiteiten (spreekbeurt, geven van een lezing). Ook het eigen uiterlijk, sociaal gedrag of seksuele prestaties kunnen bij volwassenen aanleiding zijn tot faalangst. Negatieve ervaringen of mislukkingen kunnen de kans op faalangst vergroten, faalangst heeft een verlammend effect op je prestaties.

Faalangst leidt tot perfectionistisch gedrag. Om falen te voorkomen zal immers alles in het werk moeten worden gesteld om dit te voorkomen. De lat moet zo hoog mogelijk worden gelegd. Wie een 9 of een 10 scoort weet dat reacties van anderen louter positief zullen zijn. Het schouderklopje is de gewenste reactie, we ontvangen geen kritiek.

Mensen die last hebben van perfectionisme stellen vaak onhaalbaar hoge eisen aan zichzelf en anderen. Vaak komt dit voort uit onzekerheid. Een perfectionist kan zich ook schamen als hij niet aan zijn eigen verwachtingen kan voldoen en dit proberen te verbergen, wat kan leiden tot sociaal isolement, onderprestaties of zelfs een depressie.

Wie zichzelf niet zo succesvol vindt, twijfelt aan de eigen kwaliteiten, het zelfvertrouwen te wensen over laat, en zich onzeker voelt zal dit trachten te compenseren met perfectionistisch gedrag. Wie zelfacceptatie heeft, vindt het minder belangrijk wat anderen mensen van hem vinden of denken. Eigen kenmerken en eigenschappen zijn geaccepteerd, fouten zijn menselijke en mogen gemaakt worden. Voor kritiek is de persoon minder gevoelig, de lat van presteren kan op een hoogte worden gelegd waarbij gezonde balans aanwezig is.

Alles geven we een naam met daaraan gekoppeld een definitie. We plakken er een label/sticker categoriseren het en geven het een waardeoordeel. Kort gezegd: iets is goed, voldoende of slecht. Echter, als mens zijn we allemaal gelijkwaardig aan elkaar. Het zijn de kenmerken en eigenschappen die verschillen. Bij zelfacceptatie blijft de mens intact en is acceptatie van de eigen persoonlijke kenmerken en eigenschappen van belang.

Eigenwaarde impliceert dat we onszelf kunnen ‘opwaarderen’ dan wel ‘afwaarderen’, we moeten constant in de gaten houden of we nog wel de moeite waard zijn. Wanneer we onszelf ‘degraderen’ tot waardeloos, is dit funest voor ons functioneren, we voelen ons minderwaardig. De persoon die zichzelf heeft ‘opgewaardeerd’ en zijn of haar ‘eigenwaarde’ heeft opgebouwd verkeert in een labiele positie; het gevaar van afwaardering is een continue dreiging. Een terechte vraag die aan de orde is betreft: zijn toegekende waardeoordelen wel juist, wie of wat bepaald deze? We zijn toch niet meer of minder mens geworden?

Wie zelfacceptatie heeft accepteert zijn eigenschappen en kenmerken en heeft geen minderwaardigheidsgevoelens. Eigenwaarde is niet aan de orde.

Definitie van het woord acceptatie: aannemen, aanvaarden, handelingen en omstandigheden als onvermijdelijk .

Definitie van het woord waardering: het op prijs stellen, het bepalen van waarde.

Bij zelfacceptatie blijft de mens intact en is acceptatie van de eigen persoonlijke kenmerken en eigenschappen van belang. Het zijn immers de kenmerken en eigenschappen die van elkaar verschillen.

Zelfwaardering impliceert dat we onszelf kunnen ‘opwaarderen’ dan wel ‘afwaarderen’, we moeten constant in de gaten houden of we nog wel de moeite waard zijn. Wanneer we onszelf ‘degraderen’ tot waardeloos, is dit funest voor ons functioneren, we voelen ons minderwaardig. De persoon die zichzelf heeft ‘opgewaardeerd’ en zijn of haar ‘eigenwaarde’ heeft opgebouwd verkeert in een labiele positie; het gevaar van afwaardering is een continue dreiging. Een terechte vraag die aan de orde is betreft: zijn toegekende waardeoordelen wel juist, wie of wat bepaald deze? We zijn toch niet meer of minder mens geworden?

Zelfacceptatie vormt de basis voor menselijk functioneren. Een individu functioneert — of functioneert niet — net zoals een auto die rijdt of stilstaat. Wanneer iemand zichzelf accepteert zoals hij is, inclusief sterke en minder sterke eigenschappen, ontstaat er innerlijke rust, stabiliteit en een gezond gevoel van eigenwaarde. Ontbreekt die zelfacceptatie, dan ontstaat onzekerheid, faalangst, perfectionisme of terugtrekgedrag. Dit verstoort het persoonlijk functioneren én het vermogen om samen te werken met anderen.

Individueel functioneren

Zelfacceptatie betekent dat iemand zichzelf accepteert als mens, los van labels, waardeoordelen en verwachtingen van anderen. Wie zichzelf accepteert:

• staat steviger in sociale situaties;

• is minder afhankelijk van externe bevestiging;

• maakt realistische keuzes;

• ervaart fouten als menselijk;

• beschikt over een stabiele innerlijke motivatie.

Dit sluit aan bij het model voor geestelijke gezondheid van de WHO en bij de zelfrealisatiecomponent in het werk van Carol Ryff: zelfacceptatie is een noodzakelijke voorwaarde voor zelfontplooiing. Zonder die basis bereikt niemand de hogere niveaus van Maslows piramide.

Samenwerking met anderen

Samenwerking ontstaat wanneer twee functionerende individuen een verbinding kunnen aangaan. Zelfacceptatie bepaalt of die verbinding mogelijk is.

• Twee mensen mét zelfacceptatie gaan een gelijkwaardige samenwerking aan. Beiden functioneren.

• Wanneer één van beiden geen zelfacceptatie heeft, ontstaan onzekerheid en vermijding. De samenwerking komt niet goed tot stand. Eén functioneert, de ander niet.

• Zelfs wanneer er geen natuurlijke klik is, kunnen twee mensen mét zelfacceptatie onafhankelijk van elkaar wél goed functioneren.

Zelfacceptatie bepaalt dus niet of mensen bij elkaar passen, maar of zij überhaupt in staat zijn om vanuit rust, zekerheid en gelijkwaardigheid samen te werken.

De rol van de maatschappij

In een steeds individualistischer functionerende maatschappij, waarin labels, waardeoordelen en prestatiedruk centraal staan, wordt het ontbreken van functioneren vaak bij het individu neergelegd. Iemand die niet meekomt zou “niet sterk genoeg zijn”, “niet flexibel genoeg” of “niet goed genoeg”.

Maar dit beeld is onvolledig.

Veel problemen ontstaan juist door maatschappelijke structuren:

• hoge werk- en tijdsdruk,

• voortdurende prikkels,

• sociale vergelijking,

• marketinggedreven ideaalbeelden,

• systemen die eerder oordelen dan ondersteunen.

Deze structuren veranderen nauwelijks; ze blijven ongemoeid. In plaats daarvan verschuift de verantwoordelijkheid naar het individu. Mensen krijgen therapie, diagnoses of medicatie, terwijl de onderliggende oorzaken — de manier waarop de samenleving functioneert — blijven bestaan.

Zelfacceptatie doorbreekt dit mechanisme:
de mens wordt niet langer gereduceerd tot “goed”, “slecht”, “in” of “uit”, maar blijft als persoon intact.

Conclusie

Zelfacceptatie is de fundamentele voorwaarde voor functioneren.
Een individu dat zichzelf accepteert, functioneert zelf én kan met anderen functioneren.
Wanneer zelfacceptatie ontbreekt — of wanneer maatschappelijke structuren overvragend zijn — valt het functioneren stil, zowel persoonlijk als in samenwerking.

Overgewichtstigmatisering maakt dat mensen minder zelfvertrouwen hebben, ze worden vaker gepest. De vragen buiten beschouwing gelaten of iemand al dan geen overgewicht heeft, hoe overgewicht ontstaat en of obesitas ongezond is en moet worden tegengegaan.

Hoe benader je overgewicht in een wereld waarin een aanzienlijk deel of zelfs een meerderheid van de mensen te dik is?. Als iets slechts, dat moet worden vermeden of als een oké situatie dat mensen nu eenmaal verschillend zijn. Een zaak van conflicterende waarden. Aan de ene kant moeten we ons zelf accepteren, aan de andere kant: zien we onszelf het liefst niet te dik. We moeten eruit zien volgens een bepaald ideaal beeld. Beide boodschappen doorgeven is strijdig.

Bevordering van zelfacceptatie is het allerbelangrijkste. Het heeft geen zin om jezelf te vergelijken met iemand met een heel andere bouw. Het ene lichaam is het andere niet. Onvrede en het niet accepteren van de persoonlijke eigenschappen en kenmerken zorgt voor een situatie van uit balans zijn. Met als gevolg de ontwikkeling van eetstoornissen. Mensen die zelfacceptatie hebben functioneren en zitten lekker in hun vel, de strijd tegen overgewicht zal beter en gemakkelijker worden overwonnen.

“Het zijn de 7,4 miljoen werkende Nederlanders die het verschil maken in het bedrijfsleven en in uw bedrijf.”

Bedrijven hebben op verschillende manieren te maken met de gezondheid van mensen. Zo hebben ze als werkgever invloed op de gezondheid van hun medewerkers. De impact van het bedrijfsleven en werkgevende organisaties op de gezondheid van mensen neemt toe en vraagt om een actiever beleid van bedrijven. Bedrijven kunnen en moeten gezondheid daarom veel meer centraal stellen in hun bedrijfsstrategie en MVO-beleid. Van belang hierbij is dat bedrijven een integrale visie hebben op een duurzame bedrijfsvoering en maatschappelijk betrokken ondernemen. Naast de financiële winst worden hiermee voordelen behaald op gebied van Social Return on Investment ( o.a. goodwill van het bedrijf en minder ziekteverzuim). Verder hebben bedrijven ook een belangrijke rol in het publieke debat en de beeldvorming op het gebied van lichamelijke en geestelijke gezondheid. Door veranderingen in voorzieningen van de verzorgingsstaat, neemt het belang van goed werkgeverschap verder toe. Maatschappelijke issues zijn niet alleen meer een verantwoordelijkheid van de staat.

De kijk op werk verandert. Werk en privé zijn minder gescheiden en lopen qua tijd, plaats en sociale omgeving door elkaar. Meer mensen kiezen bewust voor werk waarbij ze een bijdrage leveren aan de maatschappij. Vrijheid,(sociale) netwerken en zingeving staan hoog op het wensenlijstje van (nieuwe) medewerkers. Geld en status zijn van minder belang of worden als meer vanzelfsprekend ervaren. Naast het nemen van eigen verantwoordelijkheid van de werknemer is goed werkgeverschap een groeiende voorwaarde voor potentiële werknemers in hun keuze voor een nieuwe baan. Duurzaam inzetbaarheid biedt hiervoor een goede uitkomst. Laten we rekening houden met het talent van de medewerker,(on)mogelijkheden, ambities en gezondheid. Belangrijk is het vinden van een goede balans, waarna het bedrijf lang kan genieten van het belangrijkste kapitaal: de medewerker.

De mens zelf wordt de onderscheidende waarde en die is niet te kopiëren. Een proces kan zichzelf niet verbeteren of veranderen; mensen doen dat. Een proces kan geen nieuwe producten of diensten bedenken; mensen doen dat. Een proces kan geen relatie met een klant, partner, toeleverancier of medewerker aangaan; mensen doen dat.

Zelfacceptatie is de basis voor een mens om te functioneren en voor een goed gevoel. Zonder zelfacceptatie, geen balans en volledige zelfontplooiing, waardoor niet het maximale rendement behaald kan worden. In aansluiting op bovenstaande vraagt de Stichting Zelfacceptatie dan ook bedrijven meer aandacht te hebben voor het fenomeen zelfacceptatie. Van belang is dat het onderwerp meer aandacht krijgt. Dit kan door medewerkers ondersteuning te bieden en te stimuleren in hun proces om te komen tot volledige zelfacceptatie.

Creëer een prettige werkomgeving waar mensen zichzelf durven te zijn en waar gelijkwaardigheid, integriteit, vertrouwen en transparantie centraal staan. Coachend leiderschap is een belangrijke stap in de richting van meer autonomie en ondersteuning aan medewerkers in hun proces van zelfacceptatie. Gesprekken in de vorm van een dialoog werken constructief.

 

Resultaat

Een bedrijf dat zich bezig houdt met duurzame inzetbaarheid heeft nadrukkelijk aandacht voor de motivatie en de geestelijke en fysieke gezondheid van zijn medewerkers. Dat levert:

• Positief effect op het aantrekken en behouden van werknemers.
• Minder ziekteverzuim.
• Hogere arbeidsproductiviteit.
• Positief imago voor nieuwe medewerkers, klanten en investeerders.

 

 

De Stichting Zelfacceptatie is een Stichting zonder winstoogmerk. Bestuursleden genieten voor hun werkzaamheden geen beloning.

De Stichting heeft geen medewerkers in dienst, voor realisatie van haar doelstellingen maakt de Stichting maakt alleen gebruik van vrijwilligers.

Informatie over zelfacceptatie voor werkstuk of spreekbeurt vind je op deze website, met name de brochure, voorlichtingsfilm en de strip zijn hiervoor nuttig te gebruiken.